Marconi – De eerste morsesignalen

De eerste morsesignalen over de oceaan.

Op 12 december 1901 zond Guglielmo Marconi, een Italiaanse elektrotechnisch ingenieur, was de eerste persoon die morse-signalen over de Atlantische Oceaan heeft gezonden. Hij gebruikte een zender in Poldhu (Cornwall Engeland) en een ontvanger die was opgesteld in St. James in het Canadese Newfoundland. Daarmee overbrugde hij een afstand van 3200 kilometer. De signalen vormden de letter S in morsecode (drie punten) die constant werden uitgezonden. De hoorbare ontvangst (om: 12.30 u. , 13.10 u. en 14.20 u. lokale tijd) werd bevestigd door een assistent.

Toen Heinrich Hertz in 1888 het bestaan van radiogolven had aangetoond, begonnen velen daarmee te experimenteren.

Marconi begon hiermee in 1895 in Bologna.
Zijn zender was een inductiespoel die vonken van hoge spanning opwekte en de ontvanger was een coherer (een glazen buisje met metaalpoeder) waarvan de weerstand onder invloed van radiogolven verminderde. Eind 1895 wist Marconi morsesignalen over een afstand van 2500 meter te zenden en was hij overtuigd van de commerciële mogelijkheden van de draadloze telegrafie. De gewone telegrafie was toen al meer dan vijftig jaar oud. Omdat Marconi in Italië weinig steun kreeg, vertrok hij naar Engeland. Verdere experimenten leidden in 1897 tot de oprichting van de Wireless Telegraph and Signal Co. En werd deze in 1900 omgedoopt tot Marconi’s Wireless Telegraph Company Limited. Al snel werden de eerste draadloze verbindingen tussen schepen en het vaste land tot stand gebracht en in 1899 vlogen de eerste morsesignalen over het Kanaal. Hij ontdekte toen dat radiogolven rond de horizon werden gebogen en dat bracht hem op het idee om de Atlantische Oceaan te overbruggen.

Marconi liet een vonkzender met een vermogen van 25 Kilowatt bouwen, die verbonden werd met een omgekeerde kegelvorm die was voorzien van meer dan 60 meter lange antennedraden. In november 1901 vertrok hij met zijn assistenten Kemp en Paget naar Noord-Amerika, met in de koffers vliegers en ballonnen waarmee in Newfoundland de antennes van de ontvanger zouden moeten worden opgericht. Want de vaste antennes waren kort voor hun vertrek omgewaaid, omdat het weer in Newfoundland zo slecht was. Tijdens de eerste testdag op 11 december ging een van de ballons verloren. Op 12 december woei een vlieger weg. Met een tweede vlieger kon de antenne echter de lucht ingetrokken worden en was Marconi ervan overtuigd dat hij tussen het gekraak vanuit zijn luidspreker ook morsesignalen hoorde. Omdat het aanhoudend slechte weer verdere vliegpogingen verhinderde, maakte hij het nieuws pas de volgende dag wereldkundig.
Marconi besefte echter dat hij geen bindend bewijs of een bevestiging door een onafhankelijke waarnemer zou kunnen overleggen. Hoewel het publiek enthousiast was, vreesden vele wetenschappers dat hij door wishful thinking was misleid. Hoe het ook zij, twee maanden later kon Marconi vanaf een schip, dat naar Amerika voer, op 2500 kilometer van Poldhu duidelijk de morsesignalen van de Britse zender horen. De eerste draadloze trans-Atlantische telegraafdienst werd in oktober 1907 geopend.

Twee jaar later ontving Marconi een (gedeelde) Nobelprijs voor natuurkunde.